Ve yine her günkü gibi aynı anda asansöre binip aynı soruları yönelteceklerdi birbirlerine.
-Günaydın Sermet Bey.
+Günaydın Erkin Bey.
-Nasılsınız inşallah?
+İyiyim, kaçıncı kata çıkıyorsunuz?
+Ben de 4. Patron çağırdı da.
-Çoluk çocuk nasıl?
+ Onla- ah ne oluyor?
Elektrikler kesilir. Asansör durur. Sermet Bey sakince elektriklerin gelmesini beklemeye başlar. Erkin bey ise panik yapar.
-Neden gitti ışıklar? Neden durduk? Efendim bende klostrofobi var. Çok dayanamam böyle kapalı kalmaya. Bir şeyler yapın.
+Panik etme Erkin, gelir birazdan.
-Nasıl etmem? Ölür kalırım burda havasızlıktan. Lütfen bir şey yapın , birini arayın.
+Ya Erkin sen de ne korkak adammışsın. Bir asansör durdu, hemen çocuk gibi sızlanmaya başladın.Korkunun ecele, klostrofobinin kapalı alana faydası olmaz derler. Ahahaha.
-Lütfen terbiyenizi takının. Sizin de korktuğunuz şeyleri biliyoruz.
+ Neymiş benim korktuğum şey bakalım?
-Nazlı hanım sizi ofisteki bir fareden kaçarken görmüş. Aslında fare bile yokmuş ama siz kafanızdan uyduruyormuşsunuz. Delirme belirtileri varmış sizde.
+Fareyi gördüğüme eminim Erkin. Hatta o bir fare bile değil, bir sıçandı. Kocamandı. Senin beynin kadar küçük değildi yani.
- Demek öyle diyorsunuz. Peki eğer ben salaksam nasıl oluyor da işten çıkarılacak olan sizsiniz?
+Ne diyorsun sen?
- Patron seni işten çıkaracak. O yüzden odasına çağırdı. Ne oldu sustunuz kaldınız Sermet Bey?
+En azından benim karım bana sadık.
-Neee?
O sırada elektrikler gelir, ortam aydınlanır, asansör hareket etmeye başlar. İki taraf da birbirinden gözünü kaçırıyordur. Dünyanın en berbat asansör yolculuğu olmalıdır bu.
Asansör durur. Kapı açılır. Sermet ve Erkin hızlıca zıt yönlere doğru yürürler.
Sermet ve Erkin.
Aynı işyerinin birbirini asansörde tanıyan iki elemanı...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder