HEP AYNI

7 Mart


Hep aynı… Birçok insan için Pazar günü bir eğlence günü olmasına rağmen biz öğrenciler tarafından, 11 yıldır Pazar günleri, ödev yapma ve dersaneye gitme şenliği olarak kutlanıyor(!). Zeminden üç kilometre yüksekten paraşütle atlayan ancak yere iki kilometre kala paraşütü açılmayan ve paraşütü açmaya çalışmak yerine rüzgarın keyfini çıkarmaya çalışan bir paraşütçü gibi, her Pazar dersaneye gitme keyfiyle müşerref oluyoruz.

Saat 7’de kalk. Durağın perdelemesine rağmen o soğuk rüzgârın etkisini iliklerinde değil, o iliklerin içinde üretilen kan hücresinde hisset. Daha sonra, gelen dolmuşa biraz ısınırım umuduyla bin. Isın. Ama biraz ısın. Isınırken dolmuşçunun camdan tüttürerek içtiği sigaraya eşlik eden ; “93.2, Kahramanmaraş’ın En Delikanlı Radyosu Sultan Radyo”dan özenle seçilmiş arabeskimsi Dilberay parçalarını dinle. Fon müziği olarak da, haftanın 8 günü çalışmaktan muzdarip adamın, başını senin omzuna koymasıyla başladığı o “9. Horlama Senfonisi”ni kullan. Daha sonra dolmuş şoförünün, parayı almasına rağmen para verip vermediğini sorgulayan bakışlarını dikiz aynasından gör. Hemen bakışını alışveriş merkezinin sinema bölümünde gösterime giren filmlerin afişlerinden birindeki; “ Kulak kesiyorlardı, kulak kesildiler.” yazısına çevir. Ki dolmuşçu senin parayı verdiğinden emin olsun. Dolmuş dersaneye yaklaştığında inebileceğin en müsait yerde, “ Kaptan! Müsait bir yerde indir!” diyerek dolmuşçuya kaptanlık hissini yaşat. Dersaneye geldiğinde ilk durağın sınıfın değil kantin olsun. Kantinciye, “Bir simit ver Muhittin abi!” de. 5 aydır her Pazar sadece simit istemene rağmen “ Çay da vereyim mi koçum!” demesine aldırış etme. Usulca, “Yok abi, sağol.” de. Simidi mideye uğurlarken “ Güle Güle” demeyi unutma. Ders zilinin çalmasıyla midendeki zil artık çalmasın. Zil zamanında çaldı mı diye saate bak. Daha saat 8. Anlatmaktan yoruldum. Günün geriye kalan kısmını da yarın anlatırım. Ne de olsa yine aynı. Her gün aynı. Hep aynı…

yskiyak
Yazının kaynağına ulaşmak için:  http://yskiyak.blogspot.com